این مطلب را در نشریه دانشجویی چاربرگ نوشته بودم، که با اندکی تغییرات آن را می بینید. چاربرگ هفته نامه ای است گروهی از دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی علامه آن را منتشر می کنند.

مثل همیشه منتظر می مانی تا نیم ساعت بگذرد تا وارد "این" کلاس شوی. نیک می دانی اگر سر وقت بروی خیلی زود حوصله ات سر می رود. بالاخره پس از دقایقی قدم زدن در حیاط دانشکده و گپ و گفتگو با برخی دوستان تصمیم می گیری که در کلاس حاضر شوی.

چند هفته ای از شروع ترم جدید گذشته اما هنوز محل تشکیل کلاس را به یاد نداری. برمی گردی و از رویبرد شماره اتاق را پیدا می کنی. در زدن و وارد کلاس شدن. و نگاه معناداری که از طرف استاد تو را تعقیب می کند. می گردی و جایی ته کلاس پیدا می کنی.از قبل با خودت کتابی آورده ای، چون فهمیده ای که غالبن حرف های این استاد ارتباط چندانی با عنوان درس ندارد. مشغول کار خودت می شوی.

و سرگرم مطالعه. "اخلاق خدایان" دکتر سروش. بعد از کمی خواندن و پیش آمدن سوال ناخودآگاه دست بالا می گیری. اما فورا پشیمان می شوی و دستت را می اندازی. سوال با درسی که "قرار" است استاد تدریس کند مرتبط است اما اگر بخواهی از سروش نامی به میان آوری مابقی زمان کلاس به توهین به او خواهد گذشت. که البته این نوع رفتار را قبل ها دیده بودم و تاب نیاورده بودم. به قول مولانا :

قبله جان را چو پنهان کرده اند                  هر کسی رو جانبی آورده اند

سر به زیر می انداری و مشغول به کار خویش می شوی. حواست نیست ولی جمله ای می شنوی که فکر می کنی اشتباه شنیده ای. به اطراف نگاهی می اندازی، همه همدیگر را نگاه می کنند. البته با تحیر. نه! درست شنیده ای. "استاد" بزرگترین سوره قرآن را "نساء" می داند.چه خبر است؟ این استاد داعیه شاگردی علی شریعتی را دارد و خود را بزرگ شده مکتب مطهری قلمداد می کند.

احساس می کنی حرکت خون در بدنت متوقف شده است. کسی را یارای پرسشی نیست از این استاد.بر خودت مسلط می شوی، بلند می شوی و با لحنی طنزگونه می پرسی استاد از کدام نظر نساء را بزرگترین سوره قرآن می داند؟ می گوید: تعداد آیات!!! خشکت می زند. دوباره می پرسی: استاد گرانقدر تکلیف سوره بقره چه می شود؟ جوابی می شنوم که دیگر جلوی خنده ام را نمی توانم بگیرم: آن هم بزرگ است!!!خنده غالب می شود و ناچار یه ترک کلاس می شوم. اما براستی چه کسی است که باید کلاس را ترک کند؟!