یکی دو روز دیگر از پگاه

چو چشم باز کنی

زمانه زیر و رو

زمینه پرنگار می شود

زمین شکاف می خورد

به دشت سبزه می زند

هرآن چه مانده بود زیر خاک

هر آن چه خفته بود زیر برف

جوان و شسته رفته آشکار می شود

به تاج کوه

ز گرمی نگاه آفتاب

بلور برف آب می شود

دهان دره ها پر از سرود چشمه سار می شود

نسیم هرزه پو

ز روی لاله های کوه

کنار لانه های کبک

فراز خارهای هفت رنگ

نفس زنان و خسته می رسد

غریق موج کشتزار می شود

در آسمان

گروه گله های ابر

ز هر کنار می رسد

به هر کرانه می دود

به روی جلگه ها غبار می شود

درین بهار...آه

چه یادها

چه حرف های ناتمام

دل پر آرزو

چو شاخ پر شکوفه باردار می شود

نگار من

امید نوبهار من

لبی به خنده باز کن

ببین چگونه از گلی

خزان باغ ما بهار می شود

                                                  " سیاوش کسرایی "

عید نوروز بر همه دوستان مبارک